Επηρεάζεται από:

• την περιοχή,
• τον όροφο,
• τη θέα,
• τη ζήτηση,
• την κατάσταση της αγοράς,
• την παλαιότητα του ακινήτου.

Η αντικειμενική αξία είναι φορολογικό μέγεθος και χρησιμοποιείται κυρίως για

• φόρους,
• μεταβιβάσεις,
• γονικές παροχές,
• υπολογισμό ΕΝΦΙΑ.

Καμία από τις δύο όμως δεν αποτελεί τη σωστή βάση για την αποζημίωση μιας ασφαλιστικής εταιρείας.

Στην πράξη, η ασφαλιστική αποζημιώνει με βάση την αξία ανακατασκευής, δηλαδή το κόστος που απαιτείται σήμερα για να επανέλθει το σπίτι στην προηγούμενη κατάσταση μετά από ζημιά.

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της ασφάλισης: όχι να αποζημιωθεί η τιμή αγοράς, αλλά να αποκατασταθεί η ζημιά.

Για παράδειγμα, ένα διαμέρισμα 85 τ.μ. στον 3ο όροφο, κατασκευής 2000, μπορεί να αγοράστηκε 300.000 €. Όμως το κόστος για να ξαναφτιαχτεί το κτίριο μπορεί να είναι περίπου 130.000 €. Η διαφορά αφορά την περιοχή, την εμπορική υπεραξία και τη ζήτηση — όχι τα υλικά και τις εργασίες κατασκευής.

Προσοχή όμως: αν έχουν γίνει ακριβές βελτιώσεις, όπως πατώματα ιρόκο, θερμοπρόσοψη, διπλά τζάμια, ακριβά κουφώματα ή ανακαινισμένη κουζίνα, τότε η ασφαλιζόμενη αξία κατοικίας πρέπει να προσαρμοστεί ανάλογα.

Το σωστό ασφαλιστήριο δεν είναι ούτε υπερβολικά υψηλό ούτε χαμηλό.

Αν το ποσό είναι μικρότερο από την πραγματική κατασκευαστική αξία, υπάρχει κίνδυνος υπασφάλισης κατοικίας.

Αν είναι πολύ μεγαλύτερο, υπάρχει υπερασφάλιση και ο ασφαλισμένος πληρώνει παραπάνω χωρίς ουσιαστικό όφελος.

Συμπέρασμα: στην ασφάλεια σπιτιού ασφαλίζουμε το κόστος ανακατασκευής, όχι την τιμή πώλησης.

Η σωστή ασφάλιση ακινήτου γίνεται με βάση την κατασκευαστική αξία, ώστε την ώρα της ζημιάς να υπάρχει πραγματική προστασία.